Anantsiri Ch View my profile

^^ วันนี้ผมไป สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า เจ้าคุณทหารลาดกระบัง มาครับ เนื่องด้วยเป็นวันถ่ายรูปหมู่ของน้องสาวที่น่ารักคนหนึ่ง น้อง "ปุ๋ย" 
 
ย้อนไปตอนผมรับพระราชทานปริญญาบัตร (ป.ตรี) น้องเขาก็มาที่ มจพ. พร้อมกับผ้าปักครอสติสครับผม
 
(ในรูปครอสติสเป็นครุย ป.โท ล่ะ ซึ่งไม่เป็นไรนะ มกราคมปีหน้าพี่ก็จะใส่ครุยเหมือนในรูปแล้ว :) ) 
 
น้องโบและน้องปุ๋ย ปี 51 
 
มาครั้งนี้ผมก็เลยขอวาดภาพน้องปุ๋ยครับ
 
ตอนเป็นภาพร่าง ๆ ส่วนตัวชอบตอนเส้นดินสอมากครับ กลัวลงสีแล้วพลาดด้วยล่ะ ยังไม่ชำนาญ อยากกด ctrl + s เซพไว้ก่อนได้จริงเอ้ยยย (นี่ละหนา ทำบนคอมนาน ๆ พอมาทำด้วยมือก็ติดนิสัยนี้มาซะแล้ว)
 
 
 
 
 
:: เริ่มการเดินทาง ::
 
วันนี้ขอเป็นบันทึกยาวครับ เป็นอีกวันหนึ่งที่มีเรื่องราวเกิดขึ้นอยากเก็บไว้ทั้งหมดเลยจริง ๆ
 
โอโหยยยย ครับ การเดินทาง สำหรับผมแล้วเป็นอีกวันหนึ่งที่น่าจดจำครับ ซึ่งไอตัวผมก็เป็นพวกเดินทางไม่ค่อยเก่ง ฝุ่นควันอากาศร้อนก็น้ำมูก น้ำตาไหลแล้ว สิวผดถามหางี้ เลยไม่ค่อยไปไหน แต่วันนี้อย่างไรก็ต้องไปหาน้องให้ได้ ฮึบ ตั้งใจ ๆ หลังจากน้อง FB msg มาแจ้งกำหนดการ พี่ป่านคนนี้ต้องไปให้ได้!
 
วันถัด ๆ มาก็ตั้ง Status ถามใน FB
 
 
 
 

จากพระนครเหนือไปลาดกระบังอย่างไรดีครับ เสาร์นี้ครับ มีใครพอให้ผมติดสอยห้อยตามได้บ้างไหมครับ คงต้องขอรบกวนจริง ๆ ครับ ขอบคุณครับ

 
 
 
ก็มีพี่ ๆ น้อง ๆ ช่วยกันตอบมา (และพี่จุ๋มโทรมาบอกสายรถไฟ) ขอบคุณทุกท่านมาก ๆ ครับ แต่คืออย่างแรกเลยผมตัด รถตู้ออกไปก่อนครับ
 
เพราะ ... กลัว =[]='' อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ลึก ๆ มันฝังใจกับรถตู้อย่างไงไม่รู้ ข่าวก็ประโคม ๆ งี้ ฮือ เลยเลือกเส้นรถไฟครับ แล้วผมเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบเดินทางเลย ใครเขาเฮ ไปต่างประเทศกันไรงี้ ผมอยากไปนะ แต่ขอแบบหลับตาปุ๊ป ตื่นอีกทีเครื่องลงแล้วไรแบบนี้เลย (เคยนั่งเครื่องบินครั้งหนึ่ง ขาไปมีความทรงจำไม่ค่อยดี ขากลับมอมไวน์ตัวเองเลยครับ หลับไปเลย) ;___;)
 
แต่พอเอาเข้าจริง จะถึงวันจริงแล้ว ก็รถตู้ครับ โดยโทรถามผู้ชำนาญทาง  "เอ เค้ากลัวอะ รถเค้าขับเร็วไหม ทางมันมีอะไรให้น่ากลัวไหมไรงี้ แบบทางด่วน หรือโทลล์เวย์อะไรนั่น" "โอย ป่าน ไม่ต้องกลัวหรอก เขาวิ่งไม่เร็วหรอก รถก็ค่อนข้างเก่าแล้ว" โอเค สบายใจและ เลยตัดสินใจไปรถตู้ครับ
 
เข้าวันนี้เลยเดินทางไปอนุเสาวรีย์ชัยฯ ขึ้นรถตู้
 
เริ่มจากออกจากซอยพอลงจาก พี่วินมอไซด์ปุ๊ป อูยยย รถเมล์สาย 97 ผ่านหน้าไปพอดี รับเงินทอนพี่วินได้มา ก็วิ่งเลยครับ วิ่งมาป้ายทันรถเมล์พอดี ขึ้นไปนั่ง (ไอความชิลตอนออกจากหอหายไปหมดแล้ว) ก็นั่งมาเรื่อยจนถึงอารีย์ นึกได้ว่าถ้าไป BTS น่าจะไว แล้วก็ลองแวะหาร้านกรอบรูปแถวนี้ด้วย ก็เลยเริ่มเดินสำรวจหาร้านแล้วก็เจอครับเป็นร้านเกี่ยวกับรูป (ขายฟิล์มมั้งครับไม่ได้สังเกต แต่เห็นมีกรอบรูป แล้วเขาก็บริการช่วยตัดภาพใส่กรอบให้ด้วยดีมากเลย) แล้วก็ขึ้น BTS ไปอนุเสาวรีย์ครับ แวะเดิน center one เข้าห้องน้ำห้องท่าให้เรียบร้อย ก็เดินหาวินรถตู้ที่เพื่อนเอบอกมา 
 
ซึ่งวินรถตู้ก็อยู่ใต้ทางด่วน ซึ่งสำหรับคนไม่รู้ที่รู้ทางอยากผม คิดภาพออกไหมครับ เดินมั่วทิศไปเรื่อย 4 ด้าน นี่เรามาถูกด้านไหมเนี่ยไรงี้ สุดท้ายก็ไปใต้ทางด่วนครับ ด้วยคำบอกเล่าของแม่ค้าผลไม้แผงหนึ่ง
 
โอเค นั่นไงรถมาพอดี (ด้วยคำบอกเล่าของแม่ค้าลอตเตอรรี่แผงหนึ่ง) วิ่ง ๆ ไป ได้ขึ้นเป็นคนสุดท้ายพอดีครับ ดีใจมาก  โอ้ นี่มันบรรยากาศรถตู้ที่คุ้นเคย แต่ก่อนจาก มจพ ไปเซ็นทรัลลาดพร้าว จะเป็นรถตู้เล็กแบบนี้แหละครับ (ตอนนี้เค้าเปลี่ยนแล้ว ใหญ่โตมากหลาย) โอเค ไปได้แล้ว สบายใจแล้ว โดยหารู้ไม่ว่าการ Adventure เพิ่งจะเริ่มขึ้น
 
(รถตู้เขาวิ่งระดับที่ผมรับได้ครับ คันที่ผมขึ้นคือถ้าฟังแต่เสียงเครื่องคิดว่าเหยียบไป 180 แล้วเงยหน้าไปมองวิว มองไมล์แล้ว โอเค 80 )
 
แต่ก็นั่ง ๆ ไม่มองทางครับ กลัวใจตัวเอง ฉีกซอง ฮิคารุเซียนโกะ (เล่ม 11 บิ๊กบุคเพิ่งออก) อ่านครับ อ่านไปไม่ทันจบ อ้าวถึงแล้ว ไวมาก (ทีรู้ว่ามาถึงก็เพราะคนในรถเขาเริ่มโทรศัพท์หาเพื่อนกันละ) มาถึงตรงจุด ยูเทิร์นจะเข้ามหาลัย เห็นคำว่าลาดกระบัง ๆ ผมก็คิดว่าน่าจะถึงแล้วล่ะ
 
กดโทรศัพท์โทรหาน้องดีกว่า
 
"... ตือดือดึ๊ด ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลาย.." เห... ลองใหม่ "... ตือดือดึ๊ด ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลาย.."
 
เอาแล้วซิ ไม่ได้นัดอะไรกันไว้เลย กดโทรหาน้องโบว์ (เป็นพี่สาวปุ๋ยครับ น้องสาวที่น่ารักอีกคน คนซ้ายในภาพแรก)
"... ตือดือดึ๊ด ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลาย.."
 
อีกที
"... ตือดือดึ๊ด ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลาย.."
 
ฮืออออ.... หรือจะเปลี่ยนเบอร์กันหมดแล้ว ไม่ได้ติดต่อกันมาหลายเดือน (เผลอ ๆ คือปี) แล้วด้วยซี
 
เอาล่ะ เปิดเน็ต ๆ เข้า FB ด่วน ๆ เลยเผื่อติดต่อน้องเขาได้ 
 
ก็ยังพยายามรัวโทรออกไปอีกหลายครั้ง แล้วก็เปลี่ยนมาพยายามเปิดหน้า FB ในมือถือครับ ปลุกปล้ำกับสัญญาณ 3G ที่ค่อย ๆ หดเป็น E ซักพักก็โหลดหน้าได้ *กดเข้าหน้าข้อความ* *เข้าหน้า chat กับน้อง* 
 
พิมพ์ข้อความหาปุ๋ยเลยครับ "ปุ๋ย ๆ ๆ ๆ " *กดส่ง*
 
โดยไม่รอคำตอบพิมพ์ต่อ "ปุ๋ย พี่มาถึงแล้วนะ พี่จะไปหาเราได้ที่ไหนอะครับ" กดส่ง ...โหลด โหลด แฮงค์ เอาใหม่ ส่ง โหลด โหลด แฮงค์ คราวนี้มือถือแฮงค์ไปเลย รีสตาร์ทเลย... เริ่มลนแล้วครับ ก็เอาละ เดี๋ยวลองไปที่ตึกคณะน้องเขาดู ... เอ น้องเค้าอยู่คณะอะไรกันแน่นะ วิศวะ - คอม หรือเปล่า ไงก็ตั้งเป้าที่นั่นก่อน ลองไปดู
 
พอรถตู้จอด น่าจะโซนวิทยา อารมณ์แบบ เฮ่ยยย ไม่ใช่แล้ว คือมหาลัยที่ผมคุ้นเคย มจพ ด้วยขนาดพื้นที่ค่อนข้างเล็ก ตึกก็จะติด ๆ กัน เดินไปไหนมาไหนง่าย พอมาที่นี่แล้ว กว้างมาก!! *เงยหน้าขึ้นฟ้า กล้อง 1 ค่อย ๆ ซูมออกไป bird's-eye view* เอาแล้วสิ ไปทางไหนกันดี
 
ไม่รู้ เขาเดินไปทางไหนกันก็ตามไป ตอนนั้นก็เที่ยงกว่า ๆ ครับ คุ้นว่ามีคนบอกว่า คณะวิศวะจะต้องข้ามทางรถไฟไปอีก ผมก็เลยเดินไปจนข้ามทางรถไฟไป เห็นรั้วที่มีตึกที่ดูเป็นวิศวะอยู่ก็ใจชื้นก็ตามเขาไปกัน เดินเข้าไปในสุดลึก ๆ ระหว่างทางก็หยุดถามทางบ้าง กลางแดดเหมือนจะแรง แต่มันรู้สึกแผด ๆ อบ ๆ ชื้น ๆ มากกว่า ก็เดินไปเรื่อย มีแผนที่ระหว่างทางที่ดูไม่ออกให้ดู ยืนดูนานไม่ได้ ขวางทางเค้า ... ก็เดินไปจนถึงตึกสีครีมที่เหมือนว่าสูงที่สุดในบริเวณนี้ ตึกหนึ่ง น่าจะเป็นตึกวิศวะ เห็นมีห้องสมุดวิศวะอยู่ด้วยมั้ง *พักอยู่แปปหนึ่ง* แล้วก็เดินวน ไป วนมา รอบ ๆ นั้น 2 - 3 รอบ  ..เอาล่ะ มาลองถามคนแถวนี้ดูอีกที วิศวะคอมอยู่ไหนกันหนอ
 
ผลั๊วะ เหมือนโดยเสยปลายคาง เมื่อคนที่คนอยู่ที่นั่นบอกว่า พี่เดินเลยมาแล้วให้ข้างทางรถไฟกลับไปนู่นเลยครับ ฝั่งนู้น ...
 
โอเค นั่งทำใจแปปหนึ่ง แล้วก็ลุยแดดข้ามทางรถไฟ + ฝ่าฝูงชนไป แล้วคิดภาพครับ แบบมีการถ่ายรูปจากหลาย ๆ จุดเราต้องคอยหลบกล้องไปด้วย หยุดตามมารยาทด้วยไรงี้ ค่อนข้างเหมือนเกมครับ แต่เป็นเกมส์ที่พลังชีวิตลดลงไปเรื่อย ๆ แล้วถ้าเดินไปขวางตากล้องจะตัดเข้าฉาก battle ... โอเคไปต่อ
 
ข้ามมาได้ เข้าเขตที่เหมือนหอพักซักอย่าง ก็พักอาคาร ข้าง ๆ เซเว่น (ที่นี่มี เซเว่นหลายจุดดีนะครับ)
พยายามปลุกปล้ำกับมือถือ นี่คือแค่อยากทวีตอะไรซักอย่างก็ทวีตไม่ได้อะครับ อักษร 3G, E ก็ขึ้นมาหลอกเราเล่น ๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แบตลดไปหลายสิบเปอร์เซ็นจนถอดใจ (มารู้ตัวตอนกลับออกมาแล้วว่าข้อความทวีตออกล่ะ ออกเบิ้ลด้วย) รู้สึกพลาดที่ไม่ได้ลง app facebook ไว้ครับ นี่ก็พยายามโหลด facebook messenger แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ จึงตัดสินใจหันไปถามคนแถวนั้นดูดีกว่า แล้วเค้าบอกว่า
 
... ให้ข้ามทางรถไฟไปทางนู้น
 
(ซึ่งก็คือทางที่เพิ่งข้ามมา...) *นิ่ง* โอเค นั่งปล้ำกับมือถืออีกซักพัก จนมีคนผ่านมาอีกก็ถามดูอีกคน ก็คอนเฟิร์มให้ข้ามทางรถไฟกลับไป ชาร์ตพลังสักพัก แล้วตัดสินใจข้ามกลับไป
 
พอข้ามมาได้ น่าจะมาตรงคณะที่มีเครื่องกลโรงงานเยอะ ๆ เอาล่ะ ตะกี้เหมือนไม่เห็นโซนตรงนี้เลย (พยายามคิดเข้าข้างตัวเองสุด ๆ ) น่าจะใช่แล้วแหละ เฮ้อ ... หันไปถามบันฑิตที่อยู่บริเวณนั้น "อ่อ พี่ต้องข้ามไปฝั่งนู้นนะครับ ..."
 
 
ผมทำหน้าแบบ อื้มมมมมม (กลืนน้ำลายเอือก) น้องเขาเลยถามว่า พี่เพิ่งข้ามมาเหรอครับ (ยิ้มแหย ๆ) ฮือๆๆ ตอนนี้ก็ชักไม่ไหวแล้ว สับสน คนเยอะ เดิน ๆ มานี่ก็น้ำมูกใสไหลแหมะ ๆ *ซับทิชชู่* (แวะซื้อทิชชู่ตอนลงจากรถตู้ใหม่ ๆ ติดมา เดินซับมาเรื่อย)
 
 
 
anantsiri.ch

ไม่เอานะแบบนี้ เดินตากแดดเที่ยงไร้จุดหมาย ติดต่อน้องไม่ได้ ข้ามทางรถไฟไปกลับไปกลับ ไม่สนุกอะครับ ;____;

 
 
 
ก่อนจะอะไรก็เลย หยิบโทรศัพท์ที่แบตถูกอินเตอร์เน็ตที่... สูบแบตไปมากโขขึ้นมา โทรครับ โทรหาเอเลย ในฐานะเจ้าถิ่นในใจข้าพเจ้า เรื่องถามทางกับเอ เอาไว้ก่อน ขอระบายก่อน ฮือออ จะร้องไห้ แต่พอได้ยินเสียงเอ ซึ่งดูสนุกสนานอะไรไม่รู้ตลอดเวลา (ผมคิดว่างี้นะ) "เฮนนโหล่ววว ป่าน อะคุอะคิ(ข้างหลังนี่เติมเอง คือฟีลใช่อะ)" ก็อารมณ์ดีและ คุยกับเอไปเล่าไปด้วยระบายไปด้วย ตึกหรือหุ่นยนต์เนี่ย เดินได้ดั๊วะ งู้นงี้ไปเรื่อย เอก็บอก "งี้ป่านไปตึก ECC ดีไหม (ทีแรกได้ยินว่าตึก ECT แต่ก็คิดว่าคงย่อจากอะไรซักอย่างอยู่ดีล่ะ) น่าจะหาน้องได้ง่ายนะ" ก็คุยกันงั้นงี้ถามทาง โอเค ๆ เราไปตึกที่ว่า ก็เดินข้ามทางรถไฟกลับไปครับ แล้วก็เดินไปเรื่อย ๆ ๆ จนรู้สึกว่ามาได้ไกลจากจุดเดินนิดหน่อยแล้ว เลยพักตึก ๆ นึงครับ มีบัณฑิตอยู่เยอะเลย แวะด้อม ๆ มอง ๆ อยู่พักหนึ่งใหญ่ ๆ (15 นาทีได้) ไม่เจอปุ๋ย มองไปข้างบนมีป้ายที่เหมือนจะเขียนคำว่า co.. อะไรไว้ ไว้แต่ป้ายก็โดนอีกป้ายหนึ่งบังอยู่ก็ อื้มมม computer หรือเปล่านะ ...คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง
 
 
อ่อ ลืมบอกไประหว่างเดินหาน้องไปนี่ ผมก็ยังกดโทรออกหาน้องปุ๋ยบ่อย ๆ นะ จากเบอร์ที่เขาส่งมาสุขสันต์วันเกิดเมื่อปีที่แล้ว ... หวังว่าจะยังใช้เบอร์เดิมนะ โทรซักพักก็ยังคงติดต่อไม่ได้ เลยเดินต่อไปอีกนิดหาตึก ECC ดีกว่า พอเดินมาได้ซักระยะหนึ่งประมาณ 5 นาทีแล้วก็เลยโทรหาเอ ... ปรากฏว่าเดินเลยตึก ECC มาแล้วครับ เอบอกให้ถามคนแถวนั้น พอถามคนแถวนั้นก็ได้ความว่าให้ย้อนกลับไปตึกสูง ๆ สีขาวตรงนู้น ..อ้าวก็ไอตึกที่เราแวะตะกี้นี่หว่า - -) วางสายจากเอแล้วก็เดินกลับไปตึกนั้น ด้อม ๆ มอง ๆ อยู่นาน ถามบัณฑิตแถวนั้นดูว่ามีบัณฑิตภาคคอมอยู่แถวนี้บ้างไหม (เผื่อมีเพื่อนปุ๋ยบ้างไรงี้) ก็ไม่เจอครับ เลยถามเค้าว่าภาคคอมนี่ปกติไปชั้นไหนกัน เค้าก็บอกว่า 6 - 8 นั่นแหละ
 
โอเค เราก็ขึ้นลิฟท์ไปเลยชั้น 6 เดินวน ๆ มองรอบ ๆ แล้วก็ขึ้นชั้น 7 เดินมองรอบ ๆ ก็ไม่เห็นความหวัง (ตึกนี่จะเป็นแบบมีรูตรงกลางครับ มองได้ทั่ว ๆ จากฝั่งหนึ่ง)
 
ขึ้นชั้น 8 ไป เจอบัณฑิตคนหนึ่งนั่งอยู่กับเพื่อน ๆ เลยเดินเข้าไปถาม
 
"น้องบัณฑิตครับ ใช่น้องบัณฑิตภาคคอมหรือเปล่าอะครับ"
 
"ครับใช่ครับ"
 
"คือพี่จะถามหาน้องคนหนึ่งอะครับ ชื่อปุ๋ย พอจะรู้จักไหม"
 
"ปุ๋ยเหรอพี่ รู้จักครับ อยู่ในห้องนะครับ"
 
ตอนที่ได้ยินนั้นแบบ เฮ่ยยยยย ในที่สุด ในที่สุด เลยถามย้ำอีกทีว่าปุ๋ยนี้ ชื่อจริงนี้นะ เขาก็บอกว่า ครับ ๆ ใช่ ๆ (แอบนิยมตัวเองอยู่ในใจ เหมือนผ่าน Quest มาได้แล้ว กำลังจะขึ้น score )
 
แล้วเขาก็ลุกพาไปที่ห้องเหมือนจะเป็นแลป เขามองลอดหน้าต่างเข้าไป เอ... เหมือนตะกี้เห็นนะ *เปิดประตู ชะโงกเข้าไป* ตะกี้ก็อยู่นี่นิ 
 
"พี่ ตะกี้ยังอยู่นี่อยู่เลยอะครับ แต่ไม่รู้ไปไหนแล้วอะครับ" 
 
ใจผมแบบ เฮ้อออ คลาดกันงี้เลยหรอ คลาดกันแบบในหนังเงี้ยนะ!
 
"ตะกี้เห็นอยู่แว่บ ๆ วางกระเป๋าอยู่ตรง.. อ๊ะจริงดิ ไม่ใช่ห้องนี้พี่ ๆ" แล้วน้องเขาก็เดินไปอีกห้อง 
 
ผมแบบ อ่าว เอ่ยยยยย มีมุก ๆ 
 
แล้วน้องบัณฑิตก็มองเข้าไปในห้องนั้น มองซ้าย อื้มมม มองขวา อื้มมม แล้วก่อนเขาจะหันมาหาผมด้วยสีหน้า "ไม่เจออะพี่" ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนเดินออกจากมุมหลบฉากงั้นเลยครับ
 
"นั่นไงปุ๋ย พี่" 
 
"หะ!"
 
แล้วเราก็มองเข้าไป
 
...
 
มองชัด ๆ 
 
ไม่ใช่อะ
 
ไม่ใช่ปุ๋ยที่เราตามหา ;____________;) เลยถามย้ำ ว่ามีปุ๋ยคนเดียวหรองี้ เขาก็บอกว่ามีคนเดียวครับ  เอ่ออ สงสัยพี่จำผิดคณะ T_______T ขอบคุณครับ 
 
ตอนนั้นเศร้ามาเดินกลับมาหน้าลิฟท์มีที่ให้นั่ง ทรุกตัวลงนั่ง แดดข้างนอกแรงมากส่องผ่านกระจกหลังที่นั่งเข้ามา วันนี้เดินจนเกรียมละเนี่ย เมื่อวันอังคารที่ผ่านมาไปทำ AHA มาซึ่งจะไม่ควรโดนแดด ซึ่งไม่ทันแล้วละครับหมอ ;___;  นั่งอยู่ตรงนั้นก็คิดอะไรไปเรื่อยหลายสิ่ง จะกลับแล้วเหรอเรา ทั้งอย่างนี้เหรอ มาถึงนี่แล้วนะ อยากเจอน้องปุ๋ยนะ ของขวัญนี่ด้วย
 
กลุ่มน้องที่ผมทักผิดตะกี้ก็เดินผ่านมา น้องผู้หญิงกำลังถามเพื่อนเขาเลยตะกี้มีคนมาหาฉันเหรอ ผิดคนเหรอ เพื่อนเขาก็พยัก ๆ หน้ามาทางผม เงียบแล้วก็เดินผ่านไป ทิ้งบรรยากาศพิลึก ๆ เอาไว้
 
ตอนนั้นนั่งหลับตาแล้ว ขอพักแล้ว แดดร่ม ๆ แล้วค่อยคิดว่าจะเอาไงต่อ นี่เดินมาจะสองชั่วโมงแล้ว (เวลาประมาณบ่ายสอง) นี่เราคงจะมีความทรงจำที่ไม่ดีกับที่นี่ซะแล้ว... 
 
หยิบมือถือขึ้นมาดู ... มีสายไม่ได้รับ และชื่อสายที่ไม่ได้รับนั้นก็คือ 
 
"ปุ๋ย"
 
เอ้ยยย ปุ๋ยโทรมา เวลา เวลา ตะกี้นี้เลย
 
ดีใจอยู่พักหนึ่ง แล้วก็เปลี่ยนมาคิดในอีกด้าน ดู๊... เดี๋ยวชีวิตก็ซิทคอมอีก โทรไปแล้วแบบเบอร์นี้เปลี่ยนเจ้าของแล้วไรงี้ เขาโทรกลับมาตามระบบแจ้งคนโทรเข้าไรงี้อีกแหง ฮึ...
 
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง แสดงชื่อ "ปุ๋ย" กำลังโทรเข้า
 
*กดรับ*
 
...รอฟังเสียง... คือหมดแรงแล้วจะมามุกอะไรก็พร้อมนะ
 
"สวัสดีครับ นั่นพี่ป่าน พี.."
 
"ปุ๋ย ปุ๋ยใช่เปล่านั่น ฮือ " รีบเลย ตะกุกตะกักเลยอะ หลุด "ฮืออ" ปน ๆ เสียงถอนหายใจออกมาเลยอะครับ ;________;) ในที่สุดก็ได้เจอกันแล้ววววว 
 
คุยกันไปเรื่อย ๆ แล้วปุ๋ยก็บอกว่า พี่ป่าน ๆ อยู่ตึก ECC ใช่ไหมค่ะ งั้นพี่ป่าน "ข้ามทางรถไฟ" มาฝั่งวิศวะนะคะ
 
ตอนนั้นแบบปุ๋ยกำลังจะพูดอะไรต่อไม่รู้ แต่หลุดขำพรืดออกมา กับ "ข้ามทางรถไฟ" เนี่ย 
 
เลยบอกปุ๋ยไปว่า เดี๋ยวพี่คงข้ามไปนะ แต่ขอพักสักแปปนะ (แบบคือโล่งใจแล้วก็หมดแรงเลยอะ) ไม่ก็ถ้าปุ๋ยจะผ่านมาทางนี้พี่ขอรออยู่ตึก ECC ดีกว่า 
 
แล้วก็ถามสารทุกข์สุขดิบกันไป เหนื่อยไหมวันนี้ เจออะไรมาบ้าง คุยไปสักพักก็พร้อมลุยอีกรอบ เลยบอกว่าเดี๋ยวพี่จะไปหาละ ให้ไปเจอที่ไหนดี
 
"ตึกวิศวะค่ะ ตึกสีครีม มี 12 ชั้น หาง่ายค่ะ จะสูงที่สุดเลยอะค่ะพี่ป่าน"
 
 
"อือ จ่ะ พี่พอจะนึกออกแล้วว่าตึกไหน..." 
 
ครับ ใช่แล้ว ตึกนั้นแหละ
 
 
 
 
 
 
เดินไปตึกวิศวะครับ โทรหาปุ๋ยอีกทีว่าถึงแล้ว แล้วก็รอ หยิบฮิคารุมาอ่านรอ
 
ซัก 15 นาทีปุ๋ยก็มาถึง
 
"พี่ป่าน สวัสดีค่ะ รอนานไหมเนี่ย โฮ" 
"นาน นานจนชักเป็นห่วงเลยอะ" ตอบไปตรง ๆ คือทีแรกก็นึกว่าปุ๋ยอยู่แถว ๆ นี้แล้วที่ยังไม่มานี่ก็เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ก็คิดไปเรื่อยล่ะ 
 
แล้วพอได้เจอกันความรู้สึกเหนื่อยต่าง ๆ จากการเดินหลงก็หายไปเลยครับ 
 
ได้เห็นน้องในชุดครุยสีแดงหมากสุก สีหน้ามีความสุข น้องดูเหนื่อยแต่ก็มีชีวิตชีวา หน้าที่ผ่านการแต่งหน้ามาแต่เช้าแล้วก็ผ่านเหตุการณ์อะไร ๆ มาทั้งวัน รอยยิ้มที่วันนี้คงยิ้มมาจนเหงือกแห้งไปหลายรอบ ปุ๋ยในวันนี้ ในวันที่เป็นบัณฑิต แบบคือพอได้เห็นน้องมาถึงจุดนี้ ถ้ามองดี ๆ คือน้องโตขึ้นมาก ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก แต่พอเผลอก็จะรู้สึกว่า ปุ๋ยอะ คือปุ๋ยที่ยังเป็นเด็กน้อย เข้าค่ายโอลิมปิกคนนั้นอยู่เลย กี่ปีแล้วนะ รู้สึกเหมือนมันเพิ่งผ่านมา เด็กน้อยวันนั้นแหละ ยืนอยู่หน้าเราตรงนี้ ;___;
 
แล้วก็ได้มอบรูปวาดให้ปุ๋ย ถ่ายรูปกัน คุยกัน 
 
เราก็ไม่รู้ตัวนะว่าพูดอะไรไปบ้าง ไม่ได้เตรียมอะไรมาก่อน แต่พออยู่ตรงนี้ ในจุดที่เราเป็นพี่ชาย มันมีอะไรมากมายอยากบอก อยากเล่าให้ฟัง แนะนำให้น้องติดตัวไปหลังจากนี้ ให้ยิ้มและร่าเริงเข้าไว้นะ ส่วนเวลาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ชอบใจก็ใช้ความนิ่งเข้าดูนะค่อย ๆ มอง นึกถึงพี่ พี่โบ ก็ผ่านอะไร ๆ มา วันหนึ่งเราก็จะมีรุ่นน้อง วันหนึ่งเราก็จะเป็นที่ปรึกษาให้กับรุ่นน้องเหมือนกัน เผลอ ๆ ตอนนี้ก็มีแล้วมั้ง น้องพี่โตขนาดนี้ เก่งขนาดนี้" คือพูดอะไรไปหลายอย่างมาก เราก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน อยากบอกให้น้องฟัง อยากคุยด้วย ไม่รู้ว่าผ่านอะไร แล้วก็ไม่รู้ว่าต่อไปจะเจออะไร ทั้งน้องและพี่ แต่ก็สู้ต่อไปนะ
 
คุยกันไป ปุ๋ยก็ร้องไห้ พี่ก็จะร้องตามนะ โอ๋นะ คือ "ปลื้มอะ" บอกน้องว่านี่ถ้าเราเป็นผู้ชายนะจะกอดแน่น ๆ สักที ไม่ขอด้วยนะ กอดเลย ;___;
แต่น้องโตมาเป็นสาวที่สวยขนาดนี้ จะให้กอดก็นะ เขิน ๆ นะ ก็ปรบ ๆ แขนน้อง โอ๋ ไม่ร้องนะ (ไอเราก็จะร้องตาม หาเรื่องมาคุยให้น้องยิ้มดีกว่า อะไรดี ๆ ๆ) ก็คุยกันไปอีกสักพักหนึ่ง กล่าวลากันเป็นรอบที่ 3 ทั้งปุ๋ยแล้วก็พี่ตากล้อง ก็เห็นควรว่าควรได้เวลาแล้ว ไม่งั้นจะเป็นพี่ชายที่ขี้แงแน่ ๆ แล้ว ก็เลยขอตัวออกมา
เดินพลุบพ้นฉากออกมา
 
ความรู้สึกช่วงที่เดินหลง แดดร้อน อะไรมันก็ลอยหายไปหมดแล้ว จากที่เจออะไรก็ไม่รู้มา มันกลายเป็นวันนี้เป็นวันที่มีความหมายมาก ความรู้สึกปลื้มมันท่วมจริง ๆ นะ ประทับใจ เป็นวันที่ดีที่น่าจดจำ ดีใจที่ได้เจอน้องปุ๋ย ดีใจที่ปุ๋ยความสำเร็จอีกก้าวหนึ่งของน้องสาวคนนี้ :)
 
สุดท้ายมีอีกประโยคหนึ่งที่วันนี้ไม่ได้พูด (พลาดไปได้ไงนะ *ตบเข่าฉาด*) จำได้เปล่า มีซีรี่ย์เรื่องหนึ่ง แล้วเราก็จะมีประโยคติดปากจากซีรีย์เรื่องนั้น ทุกวันนี้พี่ก็ยังติดปากอยู่นะ " สู้ ๆ สู้ตาย "  ^___^
 
 
 
 
 
========================
อันนี้น้องปุ๋ยอัพภาพลง Facebook ครับ ขอเอามาลงในนี้ด้วย
 
ขอบคุณคร้าบบบบ ^^)\
 
 
(จริง ๆ ผมรับปี 2009 นะครับ ^^'')
 

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ากกก   ฟิน  น น น  อ่านแล้วยิ้ม ม ม
มีพี่ค่ายที่ลาดกระบังค่ะ แต่เราอยู่มศว  พี่เค้ารับปีนี้ช่วงมกราที่จะถึงคงได้ไอเดียไปทำให้พี่้เค้า
แต่รูปน่ารักมากเลยค่ะ confused smile

#10 By Indirect on 2012-10-07 16:10

เป็นการเดินทางที่ลุ้นมากค่ะ อ่านไปก็ลุ้นไป ฮ่าๆๆ

#9 By แอ้ on 2012-10-03 13:06

ภาพก็น่ารัก เรื่องที่เล่าก็น่ารัก
โอ๊ยยยๆๆๆ เพ้อออๆๆๆ Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#8 By DOnGii on 2012-10-01 17:23

การเดินทางไปลาดกระบังนี่ ถ้าคนไม่คุ้นเคยก็นับว่าลำบากใช่เล่นเลยค่ะ เราเองก็เคยหลง เคยตามหาคนในนั้นมาก่อนเหมือนกัน (ลำบากและดราม่าพอกันด้วย sad smile) เข้าใจความรู้สึกดีเลยค่ะ น่าปลื้มใจแทนน้องสาวคนนี้จัง big smile Hot! Hot! Hot!
@littlegiftz พี่มาอ่าน ตอนเขียน ก็เขียน ๆ อ่าน ๆ อ่านอีกรอบ ก็รู้สึกว่ายาวมากเลยบันทึกวันนี้ มีเรื่องอยากเล่าเยอะเลย ขอบคุณที่อ่านจนจบเลยนะครับกิ๊ฟ ><)
mission complete confused smile

#6 By Anantsiri Ch on 2012-10-01 12:33

วาดน่ารักมากกกก
และเป็นการผจญภัยที่ยาวมากกก (แต่อ่านจบนะคะ ;D)
ยินดีด้วยที่ mission complete ค่ะ big smile

#5 By littlegiftz on 2012-10-01 12:10

@boynipan ขอบคุณครับ ประโยคสุดท้ายนี้ติดปากมาจากตอนดูฟูลเฮาท์ภาคไทยครับ สู้ ๆ สู้ตาย :D
@shakri ขอบคุณคร้าบบบบ >< ได้พิคด้วยดีใจ 
@ozinepank ฮา ๆ แหนะ อะไรค้าบพี่กุล

#4 By Anantsiri Ch on 2012-10-01 11:48

แหนะๆๆๆ @pandora นายวาดซ่ะหวานแบบนี้ แหนะๆๆๆ 

#3 By ozinepank on 2012-10-01 10:28

วาดน่ารักมากเลย XD Hot!

#2 By เมพหมี shakri on 2012-09-30 22:37

Hot! Hot! Hot!

น่ารักจังครับ^^

..

ประโยคสุดท้ายคุ้นๆนะ555+big smile big smile big smile